Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Gözyaşlarıma, ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum…”
İnsanlar sürekli konuşurlar.
Herkes sana akıl verir.
Herkes ne yapman gerektiğini söyler.
Sanki sen bilmiyormuşsun gibi.
Ama ne kadar bilsen de, dinlesen de, inkar etsen de atlatamadığın şeyler olur.
O gittikten sonra zor zamanlar geçirdim. Hala zorlanıyorum.
Unut gitsin işte diyenlerin yüzüne yumruk atmamak için uğraşırken nasıl sağlam bir sabır duygusu kazandığımı bilemezsin.
Unut deyince unutulmuyor, birisi boşver deyince mucizevi bir şekilde geçmiyor yaşadıkların.
O acı içini kemirip duruyor ve sen insanların çenesini kapamak için saçma sapan bir oyun oynamayı göze alacak hale geliyorsun. "