İnsanların aslında arzuladığı şey buydu. Biz kedilerin sahip olduğu ama onların asla bulamadığı şey. Zenginlik, servet, cinsellik ya da şöhret değil; İhtiyaçları olan tek şey huzurdu.
“İnsanlar sürekli kendilerini birbirleri ile kıyaslıyor, ya geçmişe takılıyor ya da geleceğe saplanıp kalıyorlardı. Hep bir şeylerin peşinde koştukları için ‘şimdi’ dedikleri anı eksik yaşıyorlardı. Evet, bilgi de onların bencil arayışlarının altında eziliyordu.”
Neden birbirlerini dinlemiyorlar ki, diye düşündü, neden herkes yalnızca kendi düşüncesini kabul ettirmeye çalışıyor? Oysa birbirlerini dinleseler, fikirlerinin birbirlerini etkisizleştirdiğini anlarlardı; tıpkı asitle bazın karışınca suya dönüşmesi gibi, diye geçirdi içinden.