Insan kendini kalbinde öldürdüğün de arkasından gelen de bu ölüme ortak ediliyordu. Kaderin pusulasının bozulduğu yer burasıydı hayal edilenle önünde beliren yol bir türlü Kavuşmuyordu. Herkesin kuzeyi başka yöndeydi bozulmuş bir pusula gibi.
Kalabalıkların ilgisini çeken şeylerdeki düşük kalite istisnasız olarak beş duyu organına hitap ederdi. İçlerinde zeka pırıltısına rastlamak şöyle dursun Ortalama bir mizah bile bulunmazdı.
Sabırlı olmak iyilik düşkünlerinin tabiatın da vardı. Meydana gelmek için en doğru zamanını beklerdi iyilik. Kötülük gibi arsız onun gibi mutlak değildi. Yedeğinde Merhamet adı verilen varoluş defosunu ve hep açlığını çektiği şımarık sevgiyi taşırdı.