Önce Tanrı'ya değil, insanlara yakardı; Tanrı en son çaredir. Önce Tanrı'ya yakarmakla işe başlaması gereken bir bahtsız ona ancak bütün umutları kaybolduktan sonra yönelir.
Bunun üzerine Dantes'in göğsü uzun bir hıçkırıkla delinir gibi oldu. Göğsünü dolduran gözyaşları sel olup taştı; yere uzanıp zihninde geçmiş yaşamını gözden geçirdi ve kendi kendine, böyle acımasız bir cezayı hak etmek için bu hayatta nasıl bir suç işlediğini sorarken uzun süre dua etti.
O dakika kendisini karanlığın ve sessizliğin ortasında, alev alev yanan alnında soğukluğunu hissettiği tonozlar kadar yalnız, sessiz ve karamsar bir halde buldu.