Ne yaparsak yapalım, bazen kimseye yaranamayız. En çok sevdiğin, seni en çok sevdiğini sandığın insanlar… Bir gün gelir, yaptıklarıyla kalbine mermi gibi saplanır. Ve sen, o mermiyle yaşamayı öğrenmek zorunda kalırsın.
Gözünde büyüttüğün, “iyi” dediğin insanlar aslında içi boş bir kabuktan ibaret çıkar. Bunu kabullenemezsin. Önce inkâr edersin… ama gerçek değişmez: boştur.
Yine de bununla yaşamak zorundasın. Çünkü hayat devam eder.
Ölmedin… hâlâ hayattasın.
Ve belki de bütün bunlar bir sınavdır.
Bir imtihan.
Attığın her adımla öğreneceksin...