Kitap Kavmi
@Kitikitap
69 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Starling malikanesi, ilk bakışta klasik bir “lanetli ev” hikâyesi gibi duruyor ama aslında olaydan çok his üzerine kurulu bir kitap. Hikâyenin merkezinde Opal var; hayatla sürekli kavga eden, sert, hayatta kalmaya odaklı bir karakter. Küçük kardeşi için her şeyi göze alıyor ve yolu kasabanın en tuhaf, en karanlık yeri olan Starling malikanesi’ne düşüyor. Buradan sonrası ise tanıdık bir masalın karanlık bir versiyonu gibi ilerliyor.
Kitabın en güçlü yanı hiç tartışmasız atmosferi. Ev bize neredeyse yaşayan bir varlık gibi hissettiriliyor; eski, ürpertici ama bir o kadar da içine çeken bir havası var. Alix E. Harrow’un dili burada gerçekten öne çıkıyor; betimlemeler sadece mekânı anlatmıyor, okuru o karanlık dünyanın içine çekiyor. Hikâyede ayrıca masalsı bir altyapı var; özellikle “Güzel ve Çirkin” temasının modern ve daha karanlık bir yorumu hissediliyor. Romantizm ise geri planda ama etkili; abartıya kaçmadan duygusal bir gerilim yaratıyor.
Ama kitap tabikii kusursuz değil. En büyük eleştirilerimlerimden biri, hikâyenin yer yer fazla tanıdık hissettirmesi. Lanetli ev, karanlık geçmiş, gizemli erkek figürü gibi unsurlar daha önce pek çok kez işlendiği için özgünlük konusunda eksiklik hissettim. Bunun yanında Opal karakterini; gerçekçi ve derin buldum fakat aynı zamanda fazla inatçı ve zaman zaman kendi kendini zor duruma sokan biri. Bu yüzden hem empati hem de zaman zaman sabırsızlık hissiyatı edindim.
Genel olarak kitabı sevdim. Eğer düşük tempolu, sırlar barındıran kitaplarla aranız iyiyse bu kitabi seversiniz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kaliteliiiiiii️
Tutsak Gül,savaşın yıktığı, düzenin çöktüğü karanlık bir dünyada geçiyor. Güç dengelerinin sert olduğu bu evrende ana karakter, kendini bir anda kontrolün tamamen başkasında olduğu bir esaretin içinde buluyor. Ama bu sadece fiziksel bir tutsaklık değil; asıl mesele, zihin ve irade üzerindeki görünmez baskı.
Başta her şey net gibi: güçlü olan var ve zorunda kalan biri. Ama hikâye ilerledikçe bu netlik dağılıyor. İlişki, nefretle başlayan ama zamanla meraka, çekime ve tehlikeli bir yakınlığa dönüşen bir şeye evriliyor. Okurken sürekli şu his var: “Burada olan şey gerçekten aşk mı, yoksa güç dengesizliğinin yarattığı bir bağ mı?”
Kitabın dünyasında politik gerilim ve savaşın etkileri arka planda sürekli hissediliyor ama hikâye asıl odağını karakterlerin arasındaki psikolojik çekime veriyor. Bu yüzden büyük savaş sahnelerinden çok, iki insan arasındaki gerilim daha baskın.
Seni içine çeken bir karanlık atmosfer kuruyor, sürekli bir şey olacakmış gibi hissettiriyor ama asıl vurucu taraf olaylardan çok duyguların ve sınırların bulanıklaşması. Bir noktadan sonra sadece ne olacağını değil, “bunun doğru olup olmadığını” da sorguluyorsun.
Kısacası:
Bir yanda savaş sonrası kaotik bir dünya, diğer yanda esaretle başlayıp kontrol–çekim–çatışma arasında gidip gelen tehlikeli bir ilişki okuyoruz. Ve en sonunda akılda kalan şey olaylar değil, bıraktığı rahatsız edici ama bağımlılık yapan hissi.
️Eğer güçlü dünya kurgu beklentin varsa, fanfic hissi seni rahatsız ediyorsa bu kitap sana hitap etmeyebilir. Ben kitabın bana verdiği her hissi çok sevdim. Hatta bayıldım
Yetişkin ikili arasındaki ilişkiye verdiğim puan 10 üzerinden 10 Ama hikayenin geçtiği evren biraz geri planda kaldigi icin 1 puan kırdım. PUANIM DOKKUUS
Açık konuşayım, bu kitap tam “herkese göre” değil… ama doğru okuru yakalarsa bayağı çarpıyor.
Benim nezdimde bu kitap, klasik bir aşk hikâyesinden çok yaralı iki insanın birbirine çarpa çarpa iyileşmeye çalışması gibi. Okurken sürekli bir gerilim var; hani mutlu olmalarını istiyorsun ama aynı zamanda “bu iş sağlıklı mı gerçekten?” diye de sorguluyorsun.
Erkek karakter… sinir bozucu. Gerçekten. Yer yer “yeter artık” dedirtiyor. Ama işte yazarın yaptığı şey şu: seni o karakterden nefret ettirip sonra yavaş yavaş onun neden böyle olduğunu gösteriyor. Bir noktadan sonra empati kurmaya başlıyorsun, istemesen bile.
Kadın karakter tarafında ise daha kırılgan bir yapı var. Bazı okurlar bunu sevmeyebilir çünkü güçlü kadın beklentisi olanlara biraz pasif gelebilir. Ama ben bunu daha çok duygusal bağımlılık ve takıntı hali olarak okudum — yani bilinçli bir tercih gibi geldi.
Kitabın en güçlü yanı kesinlikle duygu yoğunluğu. Sürekli bir “angst” hali var:
İç sıkıntısı , özlem ,pişmanlık ,bastırılmış duygular ...
Bazen fazla bile geliyor, yalan yok. Ama tam da bu yüzden sürüklüyor. Hani “bir bölüm daha okuyayım” deyip geceyi bitiriyorsun.
Ama şunu net söyleyeyim:
Eğer tatlı, romantik, iç ısıtan bir aşk hikâyesi arıyorsan bu kitap seni yorar. Çünkü burada aşk biraz:
Karanlık ,takıntılı ,sorunlu ...
Genel olarak benim hissim şu oldu:
Mükemmel bir kitap değil ama etkileyici bir deneyim.
Yetişkin iceriklidir...
Bayildimmmmm...
Hiç bitmesin istedim o kadar güzeldi ki bu masaldan beni uyandirmasinlar istedim ama sonra bir baktım hikaye bitti ve şimdi de devamı için nasil bekleyeceğim moduna girdim.
Harikaydı... İnceleme falan adı altında uzun şeyler bile yazmama gerek yok çünkü mükemmeldi. Bu ay okudugum en güzel kitaplardan biriydi.. Sizde okuyun, okutturun. Gercekten çok guzell. Eger slowburn seviyorsanız ki ben slowburn hayranıyım mutlaka okumalısınız. Benim icin eksi verebileceğim ya da puan kirabilecegim hiçbir yani yok kitabın. Evie ye bayildimmmm... Her eve lazım...Evie'yi kitaptan çıkarıp sarıp sarmalayasım geldi resmen
Yazarın dilinin akıcılığı mi desem, kurgunun mükemmelliği mi desem , karakterlerinin birbirleriyle uyumu mu desem...Çok çok iyiydi. Tezat diyebilecegim karakterlerin bile birbirleriyle olan iletişimleri harikaydı. Hepsi ayrı ayrı çok iyiydi. Ve okura çok iyi yansıtılmıştı. Biz bir kitap okumadık adeta kitabı yaşadık..
Bayildimmm bayildimmm1000Kitap
Merhaba bugün size @artemisyayinlari ndan cıkan Tanrilarin Oyunlari kitabiyla geldim.Kitabın konusu,
Tanrılar her yüz yılda bir toplanıp “Kim Olimpos’un patronu olacak?” diye tartışınca, çözümü yine ölümlüleri birbirine kırdırmakta bulur. Ölümcül oyunlar düzenler ve adı: Crucible. İçeriği ise net: koş, savaş, düşün, aşık olma (ama tabii ki olursun) ve mümkünse ölme.
Bu ilahi kaosun tam ortasına, Zeus tarafından “sevilemez” diye lanetlenmiş Lyra Keres düşer. Yani kızın kaderinde aşk yoktur… ya da öyle sanılır. Çünkü yeraltının karizmatik, mesafeli ve fazlasıyla gizemli tanrısı Hades, çıkagelip Lyra’yı kendi şampiyonu seçer. Mantıklı mı? Hayır. Kader mi? Kesinlikle.
Lyra bir yandan ölümcül görevlerden sağ çıkmaya çalışırken, diğer yandan
“Ben lanetliyim, bu adam bana bakmamalı”
“Bu adam bana bakıyor ama çok tehlikeli”
“Bu adam çok tehlikeli ama… çok yakışıklı” üçgeninde sıkışır.
Hades ise sessiz, karanlık ve duygularını gömmekte olimpik seviyede başarılıdır ama Lyra’ya gelince işler karışır. Çünkü lanetler, tanrılar ve kurallar vardır… Ama kalp pek dinlemez. Özellikle konu yeraltı tanrısıysa.
Görevler kanlıdır, tanrılar entrikacıdır, Olimpos dedikodu kazanıdır. Ama tüm kaosun ortasında, ölümlü bir kızla ölümsüz bir tanrının yavaş yavaş inkâr ettikleri bir bağ filizlenir. Tehlikeli, yasaklı ve fazlasıyla çekici.
Bu kitap romantizmin “yanlış kişi, yanlış zaman, yanlış evren” hâli adeta.
Aşkın, tanrıların bile kurallarını bozan tek şey olabileceğini tatlı bir sekilde anlatıyor. Devamını merakla ediyorum...