Altında oturduğu sokak lambası daha parlaktı sanki ama o artık parlamak istemiyor gibiydi. Yankı Sarıca, tenha sokağı aydınlatan o sokak lambasına benziyordu, benim sokaklarımı o aydınlatıyordu.
Yalnızdı, ilk defa ona gerçekten bakıyordum ve yalnızlığını görebiliyordum. Bir erkek çocuğu, kocaman bir adam ya da yaşlı bir amca. Hepsi, Yankı'ydı. Hepsi de tek başınaydı. Onu yalnız bırakan bütün zamanlarımdan nefret ettim. Onu asla anlamayan kendime lanetler sıraladım.