Herkesin bir yalnızlığı var içinde,
Herkesin evi tek kişilik, kalabalıklar içinde,
Sokaklardaki kediler kadar yalnızım
Yoldan geçen âmânın çaresizliği var herkeste.
Sokak lambaları beni görünce neden yanmıyor
Güneşin şavkı hangi yüze yansıdı.
Belki kitaplarda ismim yazmayacak
Odamdaki hüznün hükmü duvarlarda asılı.
Herkes farkında tek başına olduğunun
Bir ağacın gölgesine kaldı koca bir mutluluk
Vedalar vefadan daha arsız
İnsanlar İbrahim’in putundan peydah.
Bahçemdeki çiçeklere kim su verecek şimdi
Odamdaki musikiyi kim dinleyecek benden başka,
Kaç bahar daha geçecek kurak toprakta,
Kaç şiir daha yazılacak olmayan aşka.
Herkes biliyor hayatta en büyük nasibin
Bir gönül ağrısına denk geldiğini.
Ve herkes biliyor geceye gömdüğü hüznün,
Başka bir hüznün aynasında belirdiğini .
Yunus Emre Karakaya