Sonunda Sur’a üfürüldü,
Dünya bir defter gibi dürüldü.
Koptu kıyamet! Dünyanın sonu...
İşte, mahşer kalabalığında Âdem’in tüm soyu.
Açıldı birer birer defterler,
Zaman, mekândan bihaber.
Korku ve ümit zamanı şimdi ,
Anne yok , baba yok ; herkesin kendi derdi.
Sıcak mı sıcak ,
Gölge yok, herkes çırılçıplak.
Yalnız yedi grup insan
Gölgesinde Arş’ın o an.
Sen
Düşsen de yorulsan da devam et yoluna,
Bak , cennet var , Arşın gölgesi var en sonunda.
Sanma ki çok günahkârsın , vakit çok geç,
Yeter ki tövbe et , gayret et , sabret ey Arş’ın Gölgesindeki Genç!