Mengene
içim ve hiçliğim arasında
düşünmek ve düşmek arasında
dilim ve bildiklerim arasında
gördüklerim ve inanmak zorunda olduklarım arasında
göz kapaklarım arasında
mezarımın başına diktiğiniz taş ile aşkın arasında
ayağı kırılan atı vurdukları yer ile
kalbi kırılan insanı unuttukları yer arasında
heyecandan uyuyamadığım çocukluğum ile
hezeyandan uyuyamadığım gençliğim arasında
sıkışıp kaldım.
sarsıntıdan sonra kalan korku gibi burdayım
ben, loş ışıkta can atan parlama
size çok fazla şey söylemeyeceğim.
kırıldığımın bile farkına
birileri beni süpürmeye geldiğinde vardım
sizden çok fazla şey beklemeyeceğim.
o yangından en son kurtarılması gereken benim
sizinle gelmeyeceğim.
ben bu dünyadan karanlığına alışmamış
iki çift göz gibi geçtim
sizi bir daha asla
rahatsız etmeyeceğim
Kadir Zorlu
Son Söz
Ve zaman döne döne
Gelmişti başlangıç noktasına
İlk yaratılış düğümüne
Mahlukatın var olduğu
Yüzüsuyu hürmetine
Evrenin efendisinin
Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine
Hayatın menbaı
Merhametin son durağı
Madeni, muhabbet ocağının
Ateşler içindeydi
Yatağında
İltica etmişti sanki kainat
Kutsal tenine
Hayata şafak olan alnında
Ter taneleri
Her biri insanlık çilesinden
Bir haberdi sanki
Bir an oldu
Aralandı gözleri
Sonsuzu kuşatan bakışları
Süzdü ciğerparesi Fatımayı
Süzdü tek tek çevresindeki
Can dostlarını
Kıpırdadı dudakları dedi:
Bayağı gelse de bir şey söyleyeceğim. Biz duygusal açıdan çok cahiliz. Bize anatomi, pretoria'daki tarım, hipotenüsün karesinin dik kenarların karelerinin toplamına eşit olduğu gibi her tür bo*u öğrettiler. Ama insan ruhuna ilişkin tek bir şey öğrenmedik. Kendimiz ve başkaları hakkında kara cahiliz.