“Züleyha artık Yusuf’tan söz etmiyordu. Dualarında onun adını anmaz, özlediğinde gözyaşlarına sığınmaz olmuştu. Çünkü Züleyha eskisi gibi değildi artık. Acıların içinden geçerek bambaşka bir kadına dönüşmüştü. “
Nasıl yeteceğim sana inan hiç bilmiyorum.. Her geçen gün kendimi toparlamak istiyorken daha çok güçsüz ve hasta oluyorum. Mükemmeliyetçi değilim ama elimden geleni yapmaya çalışmak hayır hayır bu mükemmeliyetçilik değildir.. Bu her annenin kutsal görevidir. Ama sana odaklanırken kendimi o kadar ihmal etmişim ki.. Bu çok yanlış önce benim iyi olmam gerek sana daha iyi bakabilmek için evet toparlanmalıyım senin için..