Sylvia plath’in incir ağacı metaforunda olduğu gibi, gençliğimin ilk yıllarında istediğim her şeye sahip olabilirmişim, arzu ettiğim her şeye ulaşabilirmişim gibi gelirdi. Bütün ihtimaller mümkünmüş de benim istemem yeterliymiş gibi gelirdi. Şimdi buradan bakınca ancak farkedebiliyorum aslında o ağaç hiç meyve vermemiş, tek bir incir bile tutmamış. Üstelik artık canım incir de çekmiyor.