Kelimelere döktüğü bir yanıydı duygularının…
Bir de dökülemeyenler vardı.
İçlerini kavuran hasret nasıl bir kelime ile anlatılabilirdi ki? ya da yanıpta küle döndükleri sevda kelimelere cümlelere sığarmıydı
Sustukça büyüyordu sevgileri..
Tek yürek haline gelmişlerdi.
Biri üzülse diğerinin içi sıkılıyordu.
Biri özlese diğerinin nefesi kesiliyordu.
Biri gökyüzüne baksa diğeri nefes alıyordu.
Sevmek dünyanın en zor ve en güzel mesleğiydi… Güzelliği zor oluşundandı.
En zor sevda nedir diye sorarsanız
“imkansız olanlardır” derim.
“Bir ömür boyu, ilk gün gibi içlerinde yaşatılan, büyüyen, yeşeren, yaprak döken, kuruyan ve tekrar çiçek açan sevda”…