Neden en iyi insanlar bile diğerlerinden bir şeyler saklıyorlar ve onları bir şeyden mahrum bırakıyor gibi görünüyorlar? Eğer sözcüklerin nafile olmayacağını biliyorsak neden kalbimizdekileri açık açık söylemiyoruz? Bu yüzden herkes gerçekte olduğundan daha sert görünüyor. Sanki hepimiz duygularımızı çok erken açıklarsak incineceğimizden korkuyor gibiyiz.
Çünkü ne de olsa büyüyoruz, ideallerimizi aşıyoruz, onlar toprak ve küle dönüşüyor, parçalanarak tuzla buz oluyor ve eğer başka bir hayatın yoksa, bu parçalardan birini alıp bir hayat yaratmak zorundasın.