Reklam
İnsan bazen bir fikre öylesine bağlanır ki, yanlış olduğunu bilse bile onu savunmaya devam eder. Bu durum, gerçeği aramaktan çok, gururu koruma çabasıdır. Oysa bir fikri körü körüne savunmak, insanı hakikatten uzaklaştırır. Yanlışı savunmakla haklı olunmaz; aksine, zamanla insan hem kendine hem çevresine zarar verir. Olgunluk, hatayı fark ettiğinde geri adım atabilmektir. Çünkü hakikat, inatla değil, anlayış ve dürüstlükle bulunur.
İnsan, geçmişteki hiçbir musibetin ebedî olmadığını bizzat tecrübe ettiği hâlde, içinde bulunduğu sıkıntıyı kalıcı zannetme eğilimindedir.
Bu, aklın değil; nefsin zaafı ve şeytanın telkinidir.
Zaman, acıyı siler; iman ise ona anlam ve hikmet kazandırır...
Ölüm, dünyaya veda, ahirete kavuşmadır; gerçek huzur, iman ile tamamlanan bir yaşamda saklıdır.
Reklam