Bazen gidecek bir yerim olmuyor benim,bir korkuluk gibi dikilip duruyorum insanların ortasında.Sonra ne oluyorsa oyuncaklarının ortasına bırakılmış bir çocuk gibi,dalgınlığımın perdesi yırtılıveriyor birden;telaşla,benden başka her şeyin yerli yerinde durduğunu anlıyorum,benden başka herkesin kaçırdığım zamanın içini doldurmaya devam ettiğini!
Reklam
Ruhumu bir türlü çıkaramıyorum kapandığı evden.Ama dünya,yine de bir kıymık gibi batıp duruyor aklıma.
Kimi vakitler,ruhumda hissettiklerim dünyaya çıkacak kelime bulamaz.
Bir kuşun kanadını taşıyacak gücüm bile yok bugün.Öyleyse hayat niye inatla,boş bulduğu tek yer benmişim gibi,gelip ruhuma kuruluyor?