Ne farkettim biliyor musun? Şu tabaco denen zıkkımı keşfettiğimizden beri daha az efkârlanıyorum. Sanki dertlerimi, dumanla birlikte yeniden içime çekiyor orada yakıyor ve ardından da semaya püskürtüyorum.
Şimdi kış uykusundan uyanmış gibiyim. Zamanın azı dişleri, umutlarımı öğütüyor. Ölümü haddinden fazla düşünmek olgunlaştırıyormuş insanı bunu öğrendim. Artık ölümü seziyor, onun neye benzediğini idrak edebiliyorum.