Arda turan
@LH9CK
Merhabalar okur severler, İlerde yayımlanacak olan kitabımın alıntılarını sizinle paylaşmak için dayanamadım.
Unutmayın ki;
“Okumak başka bir insanın kaleminde kendi ruhunu keşfetmektir.”
İnsanın düşmanları vardır, dostları, belki sevdikleri… Ama ben, hepsinden yoksunum. Bana en yakın şey, kendi gölgemdi; o bile gün batınca beni terk etti.
“Her sabah, güne senin hatıralarınla başlıyorum;
Odanın köşesindeki boş sandalye, içimdeki yalnızlığı yansıtıyor.
Sokağa adım attığımda, kalabalıkların içinde kaybolmuş bir hayalet,
İçimdeki derin boşluk, ruhumun en karanlık kıyısında tıkanıyor.
Belki beni unuttun, ben seni unutmaktan vazgeçemem,
Gözlerin, içimde açan en güzel çiçekken, şimdi bir dert çekemem.
Gece olunca, karanlık, sessizliğin, yalnızlığımı derinleştiriyor,
Yıldızlara bakarken, umudumun son ışığını içimde yeşertiyor.
Işıklar karanlıkta parlar, ama sen o kadar aydınlıksın ki, benim ışığım karanlık kalır yanında.
Göz yüzüne baktım bugün,
Dünya sayamayacağım kadar yıldızları görürken,
Tek bir tanesi parıldar,
Tek ben görebilirim ışıltısını,
Sen koydum adını, Biraz seni anımsar.
Örnek alır ışıltını, senin gibi parıldar.
-lh9ck
Reklam
“İnsanlardan çok şey beklememelisin; çoğu zaman, hayal kırıklıkları en yakınlardan gelir. Herkesin içinde taşıdığı bir karanlık var ve bu karanlık, en sevdiklerini bile ele geçirebilir. Dışarıdan parlayan gülüşler, derinlerdeki yalnızlığı gizleyebilir. İlişkilerdeki kırılganlık, güven duygusunu zamanla aşındırır; bu yüzden, hayatta sadece kendi iç huzurunu korumak üzerine düşünmen gerek.
Beklentilerini azalttıkça, insanın doğasına dair gerçekleri daha net görebilirsin. Hayat, beklemekten ziyade kabul etmek üzerine kuruludur; belki de en doğru olan, insanların sınırlarını bilerek sevmektir. Unutma ki, en güzel ilişkiler, beklentilerinin ötesine geçip, sevgi ve anlayışla yeniden inşa ettiklerindir.”
Lh9ck
“Çaresizlik, karanlık bir sokakta kaybolmuş gibi. Adım attıkça derinleşen gölgelerle doluyum; her köşe, bir çıkmaz sokak. Zaman geçiyor ama ben yerimde sayıyorum. Umut, bir zamanlar ışıldayan yıldızlar gibi uzaklarda, ama artık onları göremez oldum. İçimde bir ses, ‘Çözüm yok’ diyor; her gün biraz daha, biraz daha kayboluyorum.”
-lh9ck
İnsan sevilmek ister ama sevmez,
Yalan sevmez ama konuşur,
Gerçeği arar ama saklar,
Dost ister ama kırar,
Huzur diler ama kavgadan beslenir.
Ne gariptir ki, insan kendinden kaçar,
Kendi gölgesinden bile korkar.
Sevgiye özlem duyar ama onu yaşatmayı bilmez,
Hayatı anlamaya çalışır ama anlamaktan hep kaçar.
Belki de insan, en büyük çelişkiyi kendi yüreğinde taşır,
Hem yaralıdır hem yaralar;
Ama yine de umut eder,
Çünkü insan, istekle yaşar,
Aşk ile yanar, hayalle yaşar.
-lh9ck
Bir yol düşün,
Adımlarını unutmuş, sadece izi kalmış.
Yolda yürüyen bir rüzgâr,
Kimsenin bilmediği bir dilde fısıldıyor.
Görünmeyen bir dağın zirvesinde,
Hiç doğmamış bir güneş bekliyor.
Isıtmıyor, yakmıyor, sadece duruyor orada,
Zamanın unutulduğu bir yerde.
Bir kuş geçiyor gökyüzünden,
Ama kanatlarını hiç açmamış.
Yine de uçuyor,
Belki de sadece düşmemeyi öğrenmiş.
Bir nehir düşün,
Su yerine sessizlik akıyor içinde.
Eğilip içmek istiyorsun,
Ama her yudumda kendi sesinle boğuluyorsun.
Sonra bir aynaya bakıyorsun,
Yüzün yok, ama biri sana gülümsüyor.
Kim olduğunu sormuyorsun,
Çünkü bilmek, gölgeleri çağırmak demek.
Bu şiir bir harita,
Ama yönleri yok, sadece boşluklar var.
Belki sense tamamlarsın,
İzlerinde kalır düşler,
Belki benle tamamlarsın.
-lh9ck
Reklam