YETİŞKİN OKURLAR İÇİN OLMASI GEREKEN BİR KİTAP.
Hem psikolojik olarak hemde uygunsuzluk olarak. Ortaokul'daki kuzenime aldığım ve onun bana bana uygun değil diye verdiği bir kitap. Kendi ellerimle aldığım için kendimi suçlu hissediyorum. Pembelerle süslenmiş tatlı bir kapağı olan ve uyarısı olmayan bu kitap reşit olan benim bile psikolojimi etkiledi.
Kitap resmen çarpık ilişkiler ağı.
Sapıkça, etik ve ahlak dışı ilişkilerden ve bu ilişkilerden olan çocukları ve ailelerin yaşadığı buhranlardan bahsediyor ve hala bu ilişkiler aşk adı ile anılıyor.
Aşk adı altında kişinin (daha doğrusu bir çocuğun) sapık bir ped#filinin yaptığı aşık olma deneylerine rızası dışında meyve sularına ilaç katılarak dahil olmasından bahsediyor. (Kapaktaki gözlüklü yaşlı dayı ve önlüklü kız evli, ortadaki de çocukları.) Kadını iksirle kendine aşık ettiğinde kız reşit bile değilmiş. Ve kızın öğretmeni! Bu yaşta kendi rızan ile büyük birine aşık olmak bile dikkat edilmesi gereken bir durumken rızası dışında yapılması korkunç. Hamile kalan kızı "sahipleniyor" Ve iksir yüzünden mi emin olamıyor sapık pislik. Kadın kızını sevemeyince suçlu anne oluyor. Üstelik yaşlı dayıdan şiddette görüyor.
Eş(insel ilişkiler var. Evli insanların yaptığı (kibarlaştırmışlar) kaçamaklar var.
Konusu bir yere bağlanmayan kötü bir kitaptı.
Hiç sevmedim. Yüzleşme sahneleri çok kötüydü. Duygular bana hiç geçmedi. Kız annesigil daha çok görsünler diye Marmaris'e taşındı. Ama hastane sahnesine kadar annesigille 2 kez sadece görüştü. Çok samimi konuşmalar, davranışlar, romantizmleri. Ve bu artık samimiyetsiz gelmeye başladı. Gereksiz uzun bir kitaptı.
Dayanamadım ilk kez atlaya atlaya okudum. Ama tüm konulara hakimim diye bitirdiğimi düşünüyorum kitabı.
"Bunu nasıl yaptını bilmiyorum, gökkuşağı. Bana ait ne gibi sırlara sahip olduğunu da bilmiyorum ama hepsini istiyorum. Artık kaderini mühürledin. Cehennemime hoş geldin."