İçinizde sizi mutlu edecek bir sebep yoksa en parlak ışıklar bile sönükleşir, coşkuyla cıvıldayan kuşların sesi her gün duyduğunuz sıradan ötüşler gibi gelir.
O ağaç gövdesinin dibinde tükendiğimi hissederken doğa beni ayağa kalkmam ve mücadeleye devam etmem için cesaretlendirmişti. Ve ben, işte oracıkta kendime bir söz verdim: Kaçıp saklanmak veya üzülmek yerine sorunun üzerine giderek onu çözecek ve kendime yepyeni bir hayatın kapılarını açacaktım. Artık kimseden bir beklentim yoktu, kendimden beklentim ise çoktu.
Çünkü kurallar... Kurallar bizi olduğumuzdan daha farklı görünmeye itiyor. Ve eğer kendimiz olamıyorsak kimin adına konuşuyor veya kimin davranışlarını üzerimizde taşıyoruz?