Günaha düşüşten önce insan bütün varlığıyla Allah’ı sevip O’na güveniyordu ve bu nedenle varlığında beden ve ruh arasında bir denge vardı. İnsan günaha düşüşünde gururla Allah’a karşı gelince, kendi isteği öyle bozuldu ki, şimdi gururuyla ancak Allah’tan nefret eder. O’na karşı gelir; bu geçici dünyayı ve özellikle kendi kendini sever. İnsan varlığının derinliklerinde gurur, bencillik ve dünya sevgisi bulunur.