Ne yaparsın, işte böyledir aşkın çilesi,
Taş gibi oturmuş yüreğime acılarım
Benim ki ile bütünleşince senin de hüzünlerin
Büsbütün kararıyor gönlüm, artıyor derdim,
Sevgi iç çekişlerin buğusuyla yükselen bir duman.
Kendimi onun yerine koydum ben de
Düşünceliyken insan yalnızlığı sevdiğinden
Ben de yorgun benliğime fazla geldiğimden
Benden kaçandan kaçtım seve seve.
Bir şey içime oturmuş kalmıştı. Yok olmak. Toz olmak istiyordum. Varlığım orada olmamalıydı. Gelip beni alsalardı. Uzaydan ya da bir yerlerden gelselerdi. Sessiz sedasız kalbolsaydım. Yerime Kız Kulesi'ni bıraksalardı. Ne alakaysa?