Ne yapsam olduramayınca zamanla bir “hayırlısı” ya sığdırdım tüm olan biteni, el mahkûm, bir “nasip değilmiş”in içini sıkış tepiş doldurdum. Vazgeçtim böylece günden güne.
Yok. Bir manası varsa da önemi yok, söylenecek her şey bitti, kalbimi ferahlatacak tek bir esinti yok. Bir şey kaldı geriye, tek hakikat; sakince kabullenmek... Sakince... Sakin...