Laros

Laros
@Larraaa
-neyin var? - kalbim ağrıyor. - Anlıyorum. Seni yoran sizin olabilme ihtimalini mi? Yani bu ikilem mi seni yoruyor? - Hayır, olamayacağımıza emin olmam... Dedim ve yüzümde hiç bir mimik oynamazken göz yaşlarım çoktan yanaklarımdan süzülmeye başlamıştı. O an anladım ki ben o acıyla yaşamaya alışmışım artık.
Reklam
Onunla acılarımızı yarıştıracak olsak kazanacağım tek savaş olabilirdi. O sevdiği başka biri için  üzülürken ben hem o başkasını sevdiği icin hem ben onu sevdiğim için yanıyordum... Kor ateşlere atsalar şu yüreğimi daha az canım acıyacaktı. Kader dedikleri buydu işte herkese sevdiğini vermiyor. Kader, bana onu ona da başkasını yar etmedi. Hem beni hem onu kavurdu. O kendi acısını sırtlanıp yaşarken ben ikimizin de acısını taşımaktan yorulmuştum ama hiçbir şey yokmuş gibi davranmak zorundaydım...
Bana sorsalar gördüğün insanlardan en vicdansızi kimdi diye beni guluslerine aşık edip sonra onu benden esirgemiş olan seni şikayet ederdim.
Kalbim onu görmezsen dayanamazsın diye fısıldıyor ama aklımsa git diye haykırıyordu. İkisi de çekişiyor içimde sessizce Ben ise arada kalıp yavaşça siliniyorum. Ama kalbimi de yöneten aklım değil miydi yoksa bu bana aklımın oynadığı bir oyun muydu?  Sonuna gelecek olursak: Savaşı kazanan kalbimdi kalmıştım ama haklı olan aklımdı. Ve kavuşamayan aşıkların arasına bizi de ekledi kalbim… sonsuza dek kaybolan gülüşlerimin sebebi olarak... Yeni bir hesapta ilk ileti...🤗