-neyin var?
- kalbim ağrıyor.
- Anlıyorum. Seni yoran sizin olabilme ihtimalini mi? Yani bu ikilem mi seni yoruyor?
- Hayır, olamayacağımıza emin olmam...
Dedim ve yüzümde hiç bir mimik oynamazken göz yaşlarım çoktan yanaklarımdan süzülmeye başlamıştı.
O an anladım ki ben o acıyla yaşamaya alışmışım artık.