“Flor’u aşkımızın ilk günlerinde olduğu gibi her an özlemiyorum. Neredeyse on yıl oldu, o zamanlar ben otuz beş yaşındaydım, o da otuz. İkimiz de birlikte olabilmek için başka insanlardan ayrıldık. Birbirimizde bitimsiz bir mutluluk kaynağı bulduğumuzu düşünmüştük. Başka kimseyi istemeyeceğimizi sanmıştık.”
“Ona sarıldım, ellerini ve yüzünü öptüm. Benim duvara dayanmış, pembe örtülü iki kişilik yatağımda uzanıyorduk. Dünyada en sevdiğim yer orasıydı çünkü o yatakta her gece, düşmemek için Fausto’yla birbirimize sarılırdık.”