Reklam
BİR ÖLÜNÜN DİLİNDEN1000Kitap
SONUNA KADAR OKUYUN LÜTFEN
Yıldızlı kar her yeri beyaz bir battaniyeyle kapladı. Ancak bu battaniyenin üzerinde büyüyen kırmızı çiçekler iç açıcı değildi. Çünkü kan kokuyorlardı. Kurtların keskin dişlerinden kurtulamayan insanların kan kokusu ...
1992 ... 25 Şubat'ın soğuk kış gecesi ... Ve sonsuz ormanda yürüyorum. Ailemi, akrabalarımı, arkadaşlarımı ve her şeyi geride bırakıyorum. Ben koşmuyorum, gidiyorum. Güçlendikçe geçmişi düşünüyorum. O mutlu, kaygısız günler ... Bugünü ve yarını düşünürken vücudumun soğuktan ne kadar hızlı donduğunu hissediyorum.
Bu korkunç gece kulaklarıma bomba sesleri, insan inlemeleri, bebek çığlıkları getiriyor. Karnım ağrıyor. Bu okulda olsaydım gülerdim ... gülerdim ... Ama şimdi gülmek istemiyorum, o sesi duymak bile istemiyorum. Ben gidiyorum .. İşte başka bir insan vücudu ... Bu bir çocuk. Gözleri oyulmuş, kulakları parçalanmış masum bir çocuk ... Soldaki başka bir çocuk ... İsimsiz parmağı gökyüzüne dondu. Bir şey söyleyecekmiş gibi parmağını kaldırdı. Sanki onu ağzından kurşunla vurmuşlar, sesini yükseltmeye çalışıyorlar, "Memleketimi işgal etmeyin, vahşi canavarlar!" Bu eski bir büyükbaba. Yani, o bir büyükbaba gibi görünüyor. Çünkü sadece elindeki kaide ve başsız şapka bunu söylemeye gerekçe veriyor. Bu bir okul çocuğu. Aç midesi döküldü. Çam ağacının altında bir kadın bu vahşete şahit oldu. İşkence karşısında gözleri büyüdü ve yüzü bana alevler içinde kaybolan annemi hatırlattı. Gözlerimden damlalar gecenin dondurucu donunda buza dönüşüyor ve yanağıma yapışıyor. Ve tüm bu adaletsizliklere ve zulümlere göz yumuyorum. Yavaş yavaş bir soru geldi: “Bu sonsuz yolculuk beni nereye götürüyor? Belki Ağdam'a götürür? Belki de beni uzun zamandır görmediğim kanlı akraba cesetlerinin olduğu bir yere götürür?Belki ölüme yol açar? " Soğuk