Lavinia
@Laviniaast
Bugün Kalan Hayatımın İlk Günü -Maud Ankaoua 10/10
Sizi gerçek bir yolculuğa çıkaracak yeni bir kitap..
Kitap Maelle’in arkadaşı Romane’den aldığı bir buluşma isteği ile başlıyor. Çok fazla yoğunluğu olan Maelle zaman ayıramayacağını ifade etse de arkadaşının zorlaması ile görüşmek zorunda kalıyor ve öğrendikleri karşısında seçmesi gereken bir yola, yeni sorgulamalara giriyor. Hayatının merkezine işini koymuş kendine ve duygularına bile vakit ayıramayan, her şeyi planlamaya alışmış ve plansızlıktan hoşlanmayan, oldukça önyargılı baş karakterimiz; mecburiyetten hayatının en zorlu ama bir o kadar da deneyim kazandıran yolculuğuna adım atıyor.
Bu yolculuk esnasında öğrendikleri gerçekten kılavuz niteliğindeydi. Her olumsuzluktan edinilebilecek olumlu tarafları, yazarın bize Maelle’e yol rehberliği yapan kişiler eşliğinde anlatması gerçekten okurken bizlere de bir rehber oluyor ve içsel yolculuğumuzu kitapla birlikte bizde tamamlıyoruz. Bir hikaye çevresinde gelişen kişisel gelişim kitabı olması ve hikayenin çok gerçekçi oluşu beni çok etkiledi. O yolculuğa, Himalaya’ya yazar bizi de çıkardı. O atmosferi manzarayı görmemizi sağladı. Çevremize, kendimize olan kızgınlıklarımızın, mutsuzluklarımızın bile kendi egomuzu yönetememekten kaynaklandığını ve içimizde yaşadığımız duyguların, hastalıkların bile ruhumuzu duygularımızı yöneterek çözebileceğimizi çok güzel örneklerle aktardı.
Açıkçası bu kitabı okuduğum ve bana kattıkları için o kadar mutluyum ki hayata bakış açımı değiştiren bir kitap söyleseydim ilk sırada bu kitabı söylerdim. Anı yaşamayı öğretti bana. Her arkadaşıma muhakkak övüyorum, ablama okuması için hediye ettim bile ve ilk kez okuyacak arkadaşlarım için de çok heyecanlıyım.:) İyi okumalar..
Tolstoy’un dediği gibi ‘Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar; ya biri bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı
Haemin Sunim’in kendi öğretilerinden yola çıkarak yazdığı bu kitap, içimizdeki çoğu düşünceyi nasıl yönetmemiz gerektiğini çok basit ve günlük hayattan ifadelerle bizlere anlatıyor. Öyleki kendisi benim bu süreçte başucu kitabım oldu. Zaman zaman stres olduğumuz, yorgun hissettiğimiz, düşüncelerimizin esiri olduğumuz vakitlerde minik bir soluklanma arası sağlayabilecek akıcı bir anlatımı var yazarın. Gerçekten yavaşlayıp etrafımızda olan bitene daha iyimser ve sevgiyle bakabilmemizi öğütleyen güzel bir kitap. 8 bölüme ayrılarak günlük hayattan konulara çok basit bir dille ve güzel örneklerle yer verilmişti. Her konu için 2-3 sayfalık yazılar sonrası paragraflar halinde yazılmış etkili cümleler bulunuyor. Bu nedenle okuması çok kolay bir kitaptı. Normalde hiçbir kitapta gördüğüm güzel sözleri çizmeye dahi kıyamam fakat bu kitap tam olarak içindeki o güzel sözlerle benden bir etkileşim almayı bekler gibi bana göz kırpıyordu. Bende gerekeni yaptım. Sayfalar arasında sarı boyalarım, beğendiğim o güzel cümlelerin üzerinde ilkbaharın getirdiği tomurcuklar gibi açtı. :) Rastgele kitaptan bir sayfa açıp gelen cümleyi bile okusanız eminim ki sizi etkileyecek bir bölüme rastlayacaksınız. Kitabın ciltli oluşunu, normal kitaplara nazaran boyutunun tatlı bir küçültmeye gidilmesini (asyalıların minimalistliği burada da devreye girmiş gibi hissettim :) sayfa kalınlığını ve eklenen illustrasyon çizimlerini de çok beğendim. Yazarın bir diğer kitabını da okumak isteyip ondan da kendime katacak şeyler bulmak için sabırsızlandığımdan daha bu kitabın yarısındayken diğer kitabını da sipariş vermiş bulundum. Onu da okumak ve yorumlamak için sabırsızlanıyorum.
Çok sevdiğim bir alıntı ile kapanış yapmak istiyorum.
“Düşüncelerin olumlu olsun çünkü düşüncelerin sözlerine dönüşür.
Sözlerin olumlu
Birkutukitap sayesinde bu kitapla tanıştım. Kitabın çok hızlı akıp giden sade ve anlaşılır bir dili var. Yalnız iki yaşlı insanın birlikte tekrar var olmasının, hayatlarına yeni bir bakış açısı getirmesinin, tükenmiş duyguların yeniden canlanmasının ve birbirleriyle yaşadıkları heyecanın, oldukça zarif bir hikayesi. Önlerine çıkan engellerde son raddeye kadar ümitlerini kesmemeleri, hayattan zevk almak için birbirlerine tutunmaları etkileyici ve güzeldi.
Hayatta her zaman çevremizdekilerin sesinden çok kendi ruhumuzun, kendi içimizin bizi götürdüğü, bize iyi gelen yerlere ilerlediğimiz ve sessiz gecelerimizi her daim yıldızlarla aydınlatabildiğimiz günler diliyorum..
Spotify listemde çok severek ve (söyleyerek) :) dinlediğim ‘Geceler Düşman’ şarkısını düşman gecelerde dost olan Addie ve Louis’in arkadaşlığına ithaf etmek istiyorum.
‘’Kimimiz yorgun, kimimiz solgun
Kimi isyankâr.
Acı gerçek bu, ömrümüz bir su
İçiyor yıllar.
Hani nerde beklenenler?
Medet umdum senelerce,
Acılar hep doludizgin,
Yine hayır yok gecelerden.
Vakit geç olmuş, dönülmez yolmuş,
Yürek bin pişman.
Bundan böyle bana meyler dost,
Geceler düşman..’’
Gece yarısı kütüphanesi…
Gerçekten okurken merakımı hep üst seviyede tuttu. Her sayfayı çevirişimde Nora bu sefer hangi maceraya atılacak diye merak ettim. Çok sade anlaşılır bir dili vardı Matt Haig’in. Kitabın ana özündeki metni çok sevdim. Ya şöyle olsaydı, seçimlerimi şu şekilde yapsaydım diye kendi hayatıma dönüp baktığım çok yer oldu. Ki bunu hepimiz hayatımızda normalde de sayısızca kez yapıyoruz. Seçmediğimiz seçimlerin bize ne getireceği hep bir merak konusudur. Bu nedenle kendi yaşamımda da bazı şeyleri yapmayıp pişman olmaktansa, yapıp pişman olmaya daha yakın buluyorum artık. Sanırım yaşla gelen bir olgunluk hali bu. Bunlar bize, denedim başardım getirebileceği gibi denedim ve başarısız oldumu da getirebilir. Ama elimizde çok değerli bir şey kalır. Tecrübe. Neyi isteyip istemediğimizi anlama şansı. Kitap, üzerinde derin sohbetler edilebilecek felsefi bir yana sahip. Sadece biraz daha derin cümlelerle yazarın bizi daha da etkilemesini isterdim. Basit dilinden dolayı bu kısımlar biraz yetersiz kalmıştı. Buna rağmen çok keyifli güzel bir okumaydı. Tavsiye ederim. Geride kalan Araftakilerin doğru seçimleri yapması dileğiyle.. :)
