Bugünlerde çocukluğumu davet etmek istiyorum..
Ne sevdiğini çok iyi biliyorum..
Ona sütlü kahve ve çikolatalı pasta alacağım..
Kendime meyveli pasta ve şekerli Türk kahvesi..
O beni görünce şaşkına dönecek mi acaba?!
Aslında biraz endişeliyim.. Ya beni görünce hayal kırıklığına uğrarsa?!
Şimdiye dek hiçbir misafirim bu kadar beni endişelendirmemişti..
Büyüdüğünde olmak istediği insan olamadığını görünce bozulup depresyona girebilir diye uğraşıyorum..
Onu davet etmeyi, onunla konuşmayı, onu övmeyi ve şefkat göstermeyi çok istiyorum ama öncesinde yoğun bir hazırlık yapmam şart..
Bazı insanlara göre bu tür şeyler aptalca ve o moda girmek çok zor..
Aslında insan nasıl ki içinden konuşabiliyorsa bunun tiyatrosunu (canlandırmasını diyelim) en içten şekilde de gerçekleştirebilir..