Her şeyin, geçilmesi tehlikeli olan bir sınırı vardır. Bu sınır bir aşıldı mı artık geriye dönüş yoktur.
Neden böyle aptalım ben? Madem başkaları aptal ve ben onların aptal olduklarını kesin olarak biliyorum, öyleyse neden onlardan daha akıllı olmak istemiyorum? Sonra, herkesin akıllı olmasını beklemenin çok uzun süreceğini anladım, Sonya. Bir de bunun hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini... İnsanların değişmeyeceğini, onları değiştirebilecek kimsenin bulunmadığını ve bunun için çaba göstermeye değmeyeceğini!
Bence bir insana ağlaması için ortada bir neden bulunmadığı açıkça anlatılır ve durum kendisine mantık yoluyla kanatlanırsa, artık ağlamaz olur... Öyle değil mi?
- O zaman yaşamak çok kolay olurdu.
Kendi düşüncelerine karşı öyle büyük korkuları oluyor ki insanların Rodion Romanoviç, tahmin edemezsiniz!
" Bütün bunlar böyle mi olacaktı?" diye düşündü merdivenlerden inerken. " Her şeyi değiştirmek... düzeltmek ve... gitmemek mümkün değil mi?"