" Yaktın ey âteş -zen-i ârâm yanmış gönlümü
Nev -heves kıldın şu kendinden usanmış gönlümü " ( Ey huzur ve rahatı yakıp yok eden [ sevgili ] , yanmış gönlümü yaktığından , [ şu ] kendinden usanmış gönlümü yeniden hevesli ve arzulu kıldın )
İnsan bir garip hayvandır ki her şeye alışır , alışmadığı her şeyden korkar . Hatta bazı kere o kadar korkar ki mesela ölümü - dünyada en çok geçici oluşuyla bilinen - mutluluktan ayrılmaya bile tercih eder .
İnsan her adımını mezardan uzaklaşmak için atar , yine her adımda mezara bir adım daha yaklaşır . Nitekim her nefesini hayatını uzatmak için alir , yine her nefeste hayatından bir nefeslik zaman azalır .