Betül, kendini derin bir çukurun dibinde bulmuş gibi hissediyor. Her yanı karanlık, sessizlik hâkim; dip, sanki son nokta gibi. Ama önce bunu kabul ediyor; dibin varlığını, soğuk ve sıkışmış hissini olduğu gibi fark ediyor. Kabullenmek, durup nefes almak gibi… Sonra fark ediyor ki, dipte olmak son değil; dibin farkında olmak, yukarı çıkmak için ilk adım. Her derin nefes, onu yüzeye biraz daha yaklaştırıyor. Artık dibin ötesi yok; yalnızca yükselmek var, ışığa doğru, özgürlüğe doğru…