Kübra
@Lulubar
İçimde derin bir acıma duygusu vardı ve kahkahaları ağlatıyordu beni.
Bunlar, kendilerinin oyuncu olacakları günü bekleyen seyircilerin, yani mahkumların yüzleriydi. Hatta, arafın cehenneme bakan hava deliklerine yığılmış cezalı ruhlar da denilebilirdi bunlara.
Delilik insanı yaşatır derler; en azından akıl acı çekmez; uyur, ölü gibi yaşar.
Bu kağıtlar onları bu yanılgıdan kurtaracaktır. Belki bir gün yayımlanırlarsa, vicdanlarının bir an ruhun acılarıyla ilgilenmesini sağlayacaktır, çünkü bunların varlığından bile haberleri yoktur. Hatta bedene hiç acı çektirmeden öldürebildikleri için mutludurlar. Amaçladıkları budur zaten. Oysa ruhsal acının yanında bedensel acı bir hiç kalır! İğrençlik ve acıma duygusu, yasalar böyle yapılmıştır!
Bütün insanlar günü belirsiz bir ölüme mahkumdurlar.