Ruhu karanlıktı,
Ya da saklambaç oynayan bir çocuk gibi saklanmıştı.
O saklandığı yeri bulmuştu.
Çıkarmıştı onu karanlığın içinden,
Güneşi göstermişti,
Yıldızların dilini öğretmişti,
Yaşamı sevdirmişti.
Sonra onu aldılar.
Yıldızlar birer birer söndü gökyüzünde,
Güneş ardına bakmadan çekip gitti.
Zaman durdu o gün;
Mevsimler geçti belki,
Ama hiçbir sabah aydınlanmadı.