“Bir başkasının onu nasıl sevebildiğini, sevmeye nasıl hakkı olduğunu bazen anlamıyorum, çünkü onu yalnızca ben o kadar yürekten ve o kadar fazla seviyorum ki, ondan başka ne bir şey tanıyor, ne bir şey biliyorum; ondan başka da bir şeyim yok zaten!”
"Onu bana bağışla!" diye Tanrıya dua edemediğim halde çoğunlukla o benimmiş hissine kapılıyorum. "Onu bana ver!" diye Tanrıya dua edemiyorum. Çünkü o başkasının.
Acılar içinde düşüncelere dalıyorum, nedenlerine değinecek olsam buradan köye yol olur.