"Kulağa tuhaf geliyor ama onlara ellerinde tutabilecekleri bir şey vermek istedim, emek verip büyütebilecekleri bir şey. Sana yeterince sevgi gösterilmemiş olması, sevgi veremeyeceğin anlamına gelmez."
"Herkes rol yapıyordu. Herkes olduğu kişiyi saklıyor, başka biri olarak yaşıyordu. Arm dışında. O, hep kendi gibiydi ve bu da hep acı çekmesine sebep oluyordu. Muhtemelen tüm o ikiyüzlü yalancıların sırrı da buydu. Kendin değilsen seni ne incitebilirdi ki? Hele de kendine bir zırh örersen kim sana yaklaşabilirdi? Belki de olduğu kişiyle yetinmeyip olmayı seçtiği kişi olmalıydı insan."
"Korku, insaniydi.
Gerçekti.
Hele ki bir de kendine adanmış biriysen. Çünkü en çok da benciller korkardı.
Kaybedecek en çok şey, onların olurdu çünkü paylaşmayı bilmezlerdi. Ama
benciller bile yardım etmeyi deneyen birinin hor görülmesini anlayamazdı.
Bunun, zorbayla birlikte zalim olmaktan farkı yoktu."