Gün doğarken ki o derin düşünce gün boyu yerdi insanı ki gun batımındaki kızıl ışıklar eşliğindeki o hüzün tarif bile edilemez ahh bide gece oldu mu karanlık bu kente değilde kalplere çüküyor sanki bazen düşünüyorum da ne ara bu hale geldik ne yaptım ben kendime diye pişmanliklar keşkelerin ardı arkası kesilmiyor ve hep o an tekrar tekrar anlıyorsun ki kapatmaya calıştığın o boşluk her yeni gun doğuşunda daha deriň hali ile karsilasıyorsun kalpler ancak baska kalplerle ısınır yoksa her mevsim kalbin kışı yaşar