On dokuz yaş…
İçimde susturamadığım bir boşluk,
Kalabalıkların ortasında
Kimseye değmeyen bir yalnızlık.
Gülüşlerim ödünç sanki,
Gözlerim hep yarım kalmış bir hikâye,
Anlatacak çok şey var ama
Dinleyen yok gibi bazen.
Geceyle daha iyi anlaşıyorum artık,
Karanlık beni yargılamıyor,
Gündüzler fazla gürültülü
Ve ben hep biraz eksik kalıyorum.
Bir şeyleri kaçırmışım gibi,
Ama neyi,bilmiyorum,
Herkes bir yerlere yetişirken
Ben yerimde sayıyorum.
On dokuz yaş…
Ne geri dönebiliyorum
Ne de tam ileri gidebiliyorum,
Sanki hayat
Benim için biraz yavaş, biraz ağır.
~MMÇ~