Gecenin içinde yüzüm siliniyor,
ayna bile hatırlamıyor beni.
Bir boşluk, adımı içinden siliyor,
sanki hiç var olmamışım gibi.
Duvarlar daralıyor yavaşça üstüme,
nefesim bile fazla geliyor eve.
Kendimden kaçtıkça daha da düşüyorum,
her adım bir başka çukura gebe.
Bir ışık değil, bir unutuluş arıyorum,
sessizliğin içinde kaybolmak gibi.
Konuşsam içim parçalanacak biliyorum,
o yüzden susmak en ağır dili.
Zaman geçmiyor, sadece çürüyor,
her şey yerinde ama eksik.
Ben içimde yavaşça gömülüyorum,
kimsenin görmediği bir mezarlık gibi.
~MMÇ~