‘Normal insan,’ dedi. ‘Kimdir normal insan? Onursuz, utanç verici bir işe hiç kalkışmamış olan mı? Belki, ama hiç mi dizginleyemediği düşünceler geçmemiştir kafasından?
Reklam
Gerçekten yaşanmış bazı olaylar korkunçtur tabii ama daha da korkuncu hiç yaşanmamış, asla yaşanmamış olanlardır.
Etrafımı saran delilik çemberini kırmayı başaramayacakmışım gibi geliyordu bana, çünkü insanın kendi beyninden farklı düşünmesi mümkün değildi, bedeninde olagelen süreçlerin normalliğini denetlemek için kendisinin dışına çıkması mümkün değildi.
Biz özümüzü müqəddəs əlaqənin cəngavərləri hesab eləyirik. Bu, ikinci yalandır. İnsanlardan başqa heç kimi axtarmırıq. Bizə başqa dünya lazım deyildir. Bizə güzgü lazımdır. Biz başqa dünyalarla neyləyəcəyimizi bilmirik. Bu dünyalardan biri kifayətdir və o da artıq bizi əsarət altına alır. Biz şəxsi, ideallaşdırılmış surət tapmaq istəyirik; bu, bizimkindən daha mükəmməl sivilizasiyası olan dünya olmalıdır. Digərlərində bizim primitiv keçmişimizin əksini tapmağa ümid eləyirik, həmin bu anda isə digər tərəfdə də nəsə var, hansı ki biz onu qəbul eləmirik, ondan qorunuruq.
Surəti məndən əl çəkmir! Aşkarda da , yuxuda da qəlbimə girir! Gözlərimi yumanda onun qara gözləri buradakı, alnımın arxasındakı bəsirət gözlərimin önündən çəkilmir. Burada ! Bunu sənə izah edə bilmərəm. Gözlərimi yuman kimi onun gözləri peyda olur ; dəniz kimi, yarğan kimi qarşımda , içimdə uyuyur , bütün hisslərimi, beynimi doldurur.
Verter...