Loş ışıklar süzülürken kafenin camından içeri
Oturmuşsun öylece huzurla sessizliğin dili
Başını dayamışsın koluna bir tebessüm var yüzünde
Dünyanın gürültüsü kalmış kapının hemen gerisinde
O yeşil örtü naif bir sıcaklık katar omuzlarına
Fakat asıl sıcaklık senin o içten bakışlarında
Gözlerinde birikmiş bir öykü yorgun ve masum
Ama gülüşünle parlar kaybolur tüm hüzün
Ne abartı ister senin güzelliğin ne de süs
Doğallık sende bir taç sade ve güçlü bir his
Hafifçe eğilmiş başınla dinlendiğin o an
En sahici en gerçek en güzel manzaramsın sen
Yüzünün çizgileri yaşanmışlığın izleri
Her birinde bir neşe saklı sanki bahar esintisi
Gördüğüm en duru ayna en samimi duruş
Ve o an kalbimde derin bir iz bırakır bakışın
Mâhrez