Gözlerim kapalıyken bile kaybolmuyor suretin. Nasıl kaybolsun ki? Ben seni unuttukça kanayan bir yara gibi taşıyorum.
Zaman her şeyi iyileştirir derlerdi. Yalan. Zaman sadece üzerini örtüyor altındaki sızı olduğu gibi duruyor. Sanki her geçen gün acıyı daha da damıtıp aha saf ve daha yakıcı bir hâle getiriyor.
Ben sensizliğe alışmadım ben sadece sensizliğin verdiği nefessizliğe dayanmayı öğrendim. Bu bir yaşam değil bu sadece sensizliğin bana biçtiği kefen. Ve ben, bu kefenin içinde bile seni seviyorum.
Unutmak istesem unuturdum. Ama galiba ben o en acı yerinde en kırık anında kalmayı seçtim. Çünkü sensiz geçen bir huzur yerine seninle olan yıkımı tercih ettim.