kdr
@Mahur
“Dedim, deniz de bendim, düşleyen de denizi
Ve sabah olur olmaz üstünde derinliğimin
Bir gülümseme gibi bulacağım kendimi…”
Sevmeyi özledim biliyor musunuz? Kayıtsız şartsız bir gülüşü. Bir doğruya sevinmekten çok bir saçmalığa gülümseyebilen hoşgörüyü. “Nerede kaldın” ayazına değil, “hoş geldin” iyiliğini. Hiçbir şeyle yatışmayan yürek telaşını. Geceyi bir hayal hazinesine çeviren uykusuzluğu. Kendimi severek yürümeyi kalabalıkta. “Göğe bakma duraklarını” özledim. Yumruk kadar bir yüreğe dünyayı sığdırma hünerini. “Sana sevinç verdiğim sürece ben buradayım” zenginliğini özledim. Başka sokakların telaşıyla çoğalmayı. Dünyayı yudum yudum aşka çeviren yalnızlığı...
İnsanın Acısını İnsan Alır - Şükrü Erbaş
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanın neşesi kaçtı mı hiçbir şey düşünemez olur.
Gerçekte, aşk insanı avutamaz. Onu arayıp da bulamayız. O, hiç beklemediğimiz bir anda kendiliğinden karşımıza çıkıverir.
Gerçekte bir ailede küçükleri, kendilerine öğüt verebilecek, geçimsizliklerini çözümleyecek bir baştan yoksun bırakmaya gelmez.
Suda boğulmayı nasıl istemiyorsam, evlenmeyi de o kadar istemiyorum.