kdr
@Mahur
“Dedim, deniz de bendim, düşleyen de denizi
Ve sabah olur olmaz üstünde derinliğimin
Bir gülümseme gibi bulacağım kendimi…”
Burası Selimiye
Duvarlara bakıyordum. “Üstündeki dikenli teller ne kadar da amaçsız”, diye düşünmüştüm. Buradan kaçmak bir yana, insanın yukarı bakarken bile başı dönüyordu, bir de dikenli tele ne gerek vardı ki. Ama işte tam da o teli gerenlerin düşündüğü gibi, buradaki avlu, bu amaçsız gibi görünen dikenli tellerle ürkütücü olmuştu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Konuşmak istiyordum, birilerine içimi dökmek istiyordum...
“Tarık Akan, sevk!” sesini duydum.
Ne kadar da heyecan verici bir anonstu bu.
Yaşam koşulları olumsuz yönde değiştiğinde insanın biyolojik ve moral sağlığının bozulduğunu ama hayatta kalma dürtüsünün tüm zor koşullara katlanmayı, hatta neredeyse alışmayı sağladığını düşündük.
Durup durup Nazım Hikmet’in, “Güzel Günler Göreceğiz Çocuklar” şiirini okuyordu.