Yaşayamıyor insan
Sahtelikler üzerine kurulu dünya düzeninde
Ne tarafa dönse
Ruhları kir pas içinde kalmış
Bedenler çarpıyor gözlerine
Bu sıkıntı yüklü alemde
Hayallere sahip olmak
Pahalıya mâl oluyor
Gel gör işte
İnsan böyle yaşamdan koparılıyor
Ölüm zor gelmiyor
Ruhu ölü kimselere
İçi mezarlığa döndüğünden
Bedenine iki toprak atılması
Koymuyor kendisine
Nefes alamıyor ki insan
Değişik bir tür zehiri soluyor
Zorla yaşatan
Her iç çekişle biraz daha sonunu getiren
Ciğerlerini yakan
“İnsanlık neden bu hâlde ? “
Kimse bilmiyor
Cevaplar boşluklar üzerinde asılı kalıyor
Herkesin vicdanı rahatsa
Öyleki bu kadar kalp neden
Sol yanımızda gömülmeyi bekliyor ?