bahaeddin veled'in uyku ağacına sarılıp uyuyun.
Uyku ağacı
Oturmuş ne yapacağımı düşünüyordum ki bu vahiy geldi: Kalbini aç. Tanrı'nın yakınlığını hisset. Kendi içine bak. Farkındalığı orada ara.
Bu durum beni düşünmeye sevk etti, burada iki varlık var, Tanrı ve ben. Tanrı büyüleyici bir gizem, ben ise Tanrı'ya ulaşmak için ölümü ve acıyı tadacak perişan bir karışım.
Bu düşünceler arasında boğulurken birden uyku bastırdı. Uykumda kökleri yokluğa uzanan bir ağaç oldum. Uyandığımda ağaç dallarını sürmüş ve yapraklarını açmıştı. Yeniden görme yeteneğime kavuşuyordum ve uzuvlarım havada uçuşuyordu. Kalbim yeni açılan bir çiçek gibi çarpıyordu. Duamda çiçek olmayı diledim ve yokluk, tadı damağımda kalan bir lisandı.