M. Ali BAYAT
@Malibyt
Yaşamayı sevdiğimiz sürece hevesimizi kıracaklar…
Hiçbir zaman yalnız ve yürüyerek yaptığım seyahatlerde ki kadar düşünmedim, var olmadım, yaşamadım, kendim olmadım (...] Bütün doğaya efendisiymişim gibi hükmedi yorum; manzaralar arasında aylak aylak dolaşan yüreğim, çarpmasına vesile olanlarla birleşip özdeşleşiyor, büyüleyici hayallere sarmalıyor kendini, nefis duygularla sarhoş oluyor
...
Rousseau
Reklam
Sessizlik, ekseriyetle, karşılaştığım insanlardan daha fazla şey öğretiyor bana.
Henry David Thoreau (1837-1861)
Yalnız değilizdir işte, çünkü yürürken çevremizdeki ağaçla rın, çiçeklerin, canlı her şeyin yakınlığını, sevgisini kazanırız. Bazen bu yüzden, sırf ziyaret etmek için çıkarız yürümeye, o yeşil açıklıkları, o ağaç topluluklarını, o mora çalan vadileri ziyaret etmek için. Birkaç gün, hafta ya da yıl sonra, "Epey oldu orayı görmeyeli. Beni bekliyordur, tabana kuvvet gideyim o zaman!" deriz kendimize. Sonra yol, toprağa basma hissi, te pelerin şekli, ağaçların yüksekliği buluşuverir yavaşça: Tanıdık larınızdır bunlar.
Rüzgarın iniltisi, böceklerin vızıltısı, derelerin çağıltısı, adımlarınızın sesi... hepsi varlığınıza yanıt veren mırıltılardır. Yağmur da öyle. İnce, yumuşak bir yağmur şaşmaz bir refa katçi; rengini, ahengini, eslerini dinlediğiniz bir mırıltıdır: taşa düşen damlaların o kendine has şıpırtısı, hızı değişmeyen yağ murun ezgilerle örülmüş uzun sicimleri.
Yürüyüşten hakkıyla keyif alabilmek için yalnız olmak gerekir. İki kişi bile olsa yürüyüşe grup halinde çıktıysanız, buna sadece lafta yürüyüş denir, esasında pikniğe çıkmışsınızdır. Yürüyüşe yalnız çıkılmalıdır, çünkü yürürken özgürlük elzemdir, çünkü keyfinize göre durabilmeli, devam edebilmeli, istediğiniz yola sapabilmelisinizdir, çünkü ritminizi bizzat kendiniz belirleyebilmelisinizdir. Robert Louis Stevenson,
Reklam