Bu yıl, ardında bırakmak istediğim düşüncelerle ve bitmesi gereken duygularla doluydu. Gitmesine izin vermek zor geliyordu. Belki de bazı acıların insanı değiştirirken aynı zamanda tutunduğu bir yer hâline geldiğini bildiğimdendi. Belki de her ayrılığın, ne kadar yaksa da içten içe bir arınma taşıdığına inanmak istiyordum.
Çünkü umut dediğin şey akılla değil, acıyla çalışırdı. Çırpınarak yanarak, insana kendini unutturacak kadar can yakarak. Ve bazen bir ömür bile yetmezdi.