"Kader miydi acaba?" diye fikir yürüttü. "Barda tanışmamız yani,"
Neredeyse bir kahkaha patlatacaktım ama bunun yerine yorgun bir tebessüm takındım. "Bence sadece kadersizlikti."
"Uzun süredir kimsenin yanında kendimi bu kadar rahatlamış hissetmemiştim,'" dedi. "Epey gülmüştük, değil mi? insanlar
birbirlerini güldürmeli. Başka ne yaşanırsa yaşansın, her zaman
birbirlerini güldürebilmeliler."
"Seni seviyorum," dedim usulca. Bunu söylediğim için kendimden nefret ettim. Hiç cevap vermeden, dengesiz adımlarla sanki ben orada değilmişim gibi merdivenleri çıktı. Ayak seslerinin uzaklaştığını hissettim. Kapı kapandı.