Çocukluğumuz üzerine kabus gibi çöken eski kuşaklar, bilinçli yıllarımızıda elimizden almayı başaramayacak. Biz mutlu isek, mutlu olmayı istediğimiz ve bunun için çaba harcadığımız için mutluyuz.
Sıska bedenimden deriler sarktıginda izin isteyeceğim. Ölmek için köyüme döneceğim, diyeceğim. Burada ölemez misin?diyecek . Burada ölecek yer yok, diyeceğim. Sonra siz beni yakarsınız. Ya küller arasında uyanıp, gövdemi arayıp, yalnız külleri görürsem? Oysa toprak içinde bir süre daha kollarım, bacaklarım ve tüm bedenimle birlkte olabileceğim. Belki ölüme alışana dek. Ölüm içinde ölümü unutana dek.
Iktidardaki egemen sınıf ve benim toplumumdaki düzen her gün sayısız kez benim ve benim gibileri vazgeçmeye ve bizi kendisi gibi olmaya zorladı. Ben bir kezinde aklımı yitirdim, ama kendi mi yeniden kendi elime geçirdiğimde daha da zor yenilebilir durumdaydım.