Yazar:
Tezer Özlü
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 9 dk.
Sayfa Sayısı:
76
Basım Tarihi:
7 Mart 2022
İlk Yayın Tarihi:
1990
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Dil:
Türkçe
Orijinal Ülke:
Türkiye
ISBN:
9789753633086
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Geçmişten ana uzanan bir elEdebiyat
Hiç Tezer Özlü okumamıştım daha önce. Kitaplarımdaki üslubum benzetildiği için merak edip tüm kitaplarını satın aldım. Aramızdaki tek benzerliğin kadınsal duyuş olduğunu söyleyebilirim. Onun dışında ise Tezer Özlü önünde şapka çıkarılmayı hak eden bir üstat oldu benim için. Düşünceleri yüzünden özyurdunda işkenceye maruz kalan, özgürlüğü elinden alınmış bir kadın ve serzenişi var. Zamanla özlem duygusu ölmüş ama gittiği ülkeye de ait olamamış. Almanya'ya işçi olarak giden ailelerin durumları da dokunmuş yüreğine. Onlara yaptırılan çöpçülük gibi işlerden bahsetmiş. Zamanının ötesinde bir yazar. Bugün bile kadınların yüksek sesle söyleyemeyeceği her şeyi yaşadığı dönem için ileri bir tavırla haykırmış. Kitabın sonunda yer alan cümlelerin üzerine oturup saatlerce düşünebilirsiniz. Atasözü değil de Tezersözü olmuş. Melankolik bir tavırla yazılmış. Biraz karamsarlık biraz Tezer... Çocukluğundan yaşlılığına uzanan travmalarla dolu bir anlatı. Nobel Ödüllü Annie Ernaux ile içerik, üslup ve dil olarak benzeşiyor. Yapı Kredi gibi bir yayın dil bilgisi kurallarına hakim olan editörlerle çalışmalı. Çünkü acemi işi dedirten basit hatalar var ve metni katlediyor.
Seni duydum ve seni anladım Tezer...
Ben, insan olma çabasının sürekli üstüne giden ben?
Artık beni benden alsınlar...
Sezen Duru tarafından düzenlenmiş bir Tezer Özlü kitabı. Bütün Tezer Özlü yazıları gibi o da vurucu, dengeleri alt üst edici bir tarzı, anlatımı var. Resmen yaşıyorsunuz anlatılanları sanki yazan kendinizmişsiniz gibi. Yüreğinize işliyor. Biraz aşk, biraz acı, biraz yalnızlık, Çokça hüzün. Biraz savruk yazılmış olsa da, tatlı bir yorgunluk için de keyifle okudum. Okunası kitaplardan. Keyifli okumalar, kitapla kalın.
Aklını en acı olana, en derine, en sonsuza atmışsan korkma. Ne sessizlikten, ne dolunaydan, ne ölümlülükten, ne ölümsüzlükten, ne seslerden, ne gün doğuşundan, ne gün batışından. Sakin ol. Öylece dur. Yaşamdan geç. Kentlerden geç. Sınırları aş. Gülüşlerden geç...
"Haykırmak istediğim çok şey var."
Demiş Tezer Özlü ve haykırmak isteyip haykıramadıklarını kağıda dökmüş. 
Kalanlar onun ardında kalanlardan, yayımlanmamış yazılarından ve günlüklerinden oluşuyor.
Bu kitapta Tezer Özlü 'nün acılarını, çocukluk yaralarını, varoluş bunalımlarını, aklın sınırlarından çıkıp kliniğe yatırılmasını kendi dilinden öğreniyoruz.
"Doğmamam gerektiğini düşünüyorum." şu cümlenin arkasında ne acılar, ne kırgınlıklar vardır kim bilir...
Tezer Özlü 'nün yaşamı hiç kolay bir yaşam olmamış ve kırk üç yaşında yaşama veda etmiş yazar.
"Bu denizi, bu bitkileri, bu ağaçları, bu küçük semti yaşamak için, bu gökyüzünün değişen renklerine bakmak için yaşlılığımda uzun yıllar olacak."
Yazarın genç yaşta hayatını kaybettiğini bilirken bu satırları okumak bir garip hissettirdi. Uzun yılları olmamış, yaşlılığı olmamış ne yazık ki Tezer'in....
Kitabı tavsiye eder miyim?
Kitap için vakit kaybı diyemem ama okunmasa da bu bir kayıp sayılmaz diyebilirim. Kitabı çok fazla sevemedim. Nedenlerine geleyim;
Kalanlar, benim Tezer Özlü'nün kalemiyle tanışma kitabımdı ve yazarın kalemiyle tanışmak için hiç uygun bir kitap değil. Şöyle düşünün, biri size acılarını, yaşadığı zorlukları anlatıyor ama tanıdığınız bir arkadaşınızın derdini dinlerken ve daha önce tanışmadığınız birinin dertlerini dinlerken aynı şekilde hissedemezsiniz ya öyle işte. Bu kitabın bana bir anlam ifade edebilmesi için daha önce başka kitaplarını okuyup yazarı sevmem, ona hayran kalmış olmam gerekirdi. Bu açıdan kitaba karşı önyargı oluşturmayayım. Daha önce Tezer Özlü okumuş olanlar tercih edebilirler, yazarın kalemiyle tanışmamış olanlara ise tavsiye etmem.
Son olarak, Kalanlar kitabına sürekli başlamaya karar verip bir türlü okuyamayışım, sonrasında ise inatla artık okumalıyım diyerek okuyuşum 
Oğuz Atay'ın şu
Tezer Özlü ve haykırmak isteyip haykıramadıklarını kağıda dökmüş. Kalanlar onun ardında kalanlardan, yayımlanmamış yazılarından ve günlüklerinden oluşuyor.
Bu kitapta Tezer Özlü 'nün acılarını, çocukluk yaralarını, varoluş bunalımlarını, aklın sınırlarından çıkıp kliniğe yatırılmasını kendi dilinden öğreniyoruz.
"Doğmamam gerektiğini düşünüyorum." şu cümlenin arkasında ne acılar, ne kırgınlıklar vardır kim bilir...
Tezer Özlü 'nün yaşamı hiç kolay bir yaşam olmamış ve kırk üç yaşında yaşama veda etmiş yazar.
"Bu denizi, bu bitkileri, bu ağaçları, bu küçük semti yaşamak için, bu gökyüzünün değişen renklerine bakmak için yaşlılığımda uzun yıllar olacak."
Yazarın genç yaşta hayatını kaybettiğini bilirken bu satırları okumak bir garip hissettirdi. Uzun yılları olmamış, yaşlılığı olmamış ne yazık ki Tezer'in....
Kitabı tavsiye eder miyim?
Kitap için vakit kaybı diyemem ama okunmasa da bu bir kayıp sayılmaz diyebilirim. Kitabı çok fazla sevemedim. Nedenlerine geleyim;
Kalanlar, benim Tezer Özlü'nün kalemiyle tanışma kitabımdı ve yazarın kalemiyle tanışmak için hiç uygun bir kitap değil. Şöyle düşünün, biri size acılarını, yaşadığı zorlukları anlatıyor ama tanıdığınız bir arkadaşınızın derdini dinlerken ve daha önce tanışmadığınız birinin dertlerini dinlerken aynı şekilde hissedemezsiniz ya öyle işte. Bu kitabın bana bir anlam ifade edebilmesi için daha önce başka kitaplarını okuyup yazarı sevmem, ona hayran kalmış olmam gerekirdi. Bu açıdan kitaba karşı önyargı oluşturmayayım. Daha önce Tezer Özlü okumuş olanlar tercih edebilirler, yazarın kalemiyle tanışmamış olanlara ise tavsiye etmem.
Son olarak, Kalanlar kitabına sürekli başlamaya karar verip bir türlü okuyamayışım, sonrasında ise inatla artık okumalıyım diyerek okuyuşum Oğuz Atay'ın şu
"Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur."
Özlü’nün ölümünün ardından yayınlanan ve Berlin’de yaşadığı döneme ait anılarını içeren Kalanlar, hiçbir kalıba sığmayacak türden bir kitap. Bütün hayatının izleri var satırlarda. Deliliğin sınırlarında gezen, kendi dilini, kültürünü sorgularken içinde bulunduğu bambaşka kültüre olan yabancılığını da akıcı bir şekilde aktaran, varoluşsal debelenmelerin içinde bir kadın. Nereden geliyorsun? sorusuna “Bana yabancı olan ana-babadan. Bana yabancılaşan bir ana dilden. beni sevindiren ve ürküten bir doğadan. Acı çektiğim, kaçmak istediğim bir ülkeden,” diyor. Kitabın büyük bir kısmı Almanca yazılmış ve sonradan Türkçeye çevrilmiş. Hayatı cebelleştiği ikilemlerle geçtiği belli Özlü’nün. İkinci dünya savaşının travmaları, çarpık aile hayatının izleri, aidiyetsizlik kokuyor sayfalar buram buram. Tuhaf hisler yaratan, yoğun ve üzerinde uzun süre düşündürecek ama maalesef kendisi çok kısa olan bir eser.
Kalanlar - T. ÖZLÜ /Ben ölesiye yorgunum artık!Anı-Mektup-Günlük
Bazı kitaplara not düşmeli: "Yorgun ruhların ulaşamayacağı yerlerde saklayınız!"
Yıllar önce 
Çocukluğun Soğuk Geceleri ile tanışmıştım yazarın kalemiyle. Yaşadıkları, dağınık ruh hali ve o ruhun kalemine yansıyışı öyle etkileyiciydi ki uzun süre etkisinden çıkamamıştım. Ve bir süre ara verme kararı almıştım. Zira, ziyadesiyle yoran, yıpratan bir eserdi.
Ve şimdi "Kalanlar"
Nostaljik Prenses'ten geriye kalan ne varsa...
"Bu kitapta Tezer'den kalanlar var.
Ardında bıraktıkları. Yaşadığı anların notları."
Ondan arta kalanları okurken onunla birçok benzerliğiniz olduğunu görecek ve içinize işleye işleye devam edeceksiniz.
Başkaldırışları, bulamayacağını bile bile yaptığı arayışları, peşinde olduğu yaşamları...
Eserin bir yerinde diyor ki: "O kadar yorgunum ki 50 yılda bile dinlenemem." Ve bitmiyor yorgunlukla ilgili satırlar. Söz konusu ruhun yorgunluğu olunca bedenden önce kaleme sirayet ediyor: "Ben ölesiye yorgunum artık." "Uzandığımda her şey üzerime yığıldı. Tavana kadar uzanan çini soba, duvar kâğıtları, kentler. Yorgunum." Neden bu kadar yorgunluk? İşte bu yüzden: "Her gün aynı. Her gün bir gün. Aynı evlere, aynı yollara, aynı kentlere düşen aynı gün." Ve bu aynılık ayrı yoruyor bizi. Tekdüzeliğin yükü var sırtımızda.
"Anlatımı dağınık" diyerek kitabın puanını kıranlar olmuş. Oysa o dağınık ruh halinin ürünü bu satırlar. Ben bu dağınıklığa ayrı vuruldum. Dönüp dönüp okudum... Yanlış bir izlenim vermek istemem, ruhunuzu yoracak evet ama sizden yana olup toplumu taşa tuttuğu da olacak! "Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur." (s. 60) Birey, bireyin yalnızlığı, toplumun bireyden beklentileri... Yer yer 
Franz Kafka'yı andırdı bana. Onun da çok sevdiği Kafka'yı! Dönüşüm'ü ile bireyin toplum içindeki değerini! anlatan Kafka'yı.
"Hiç kimseyle
Çocukluğun Soğuk Geceleri ile tanışmıştım yazarın kalemiyle. Yaşadıkları, dağınık ruh hali ve o ruhun kalemine yansıyışı öyle etkileyiciydi ki uzun süre etkisinden çıkamamıştım. Ve bir süre ara verme kararı almıştım. Zira, ziyadesiyle yoran, yıpratan bir eserdi.
Ve şimdi "Kalanlar"
Nostaljik Prenses'ten geriye kalan ne varsa...
"Bu kitapta Tezer'den kalanlar var.
Ardında bıraktıkları. Yaşadığı anların notları."
Ondan arta kalanları okurken onunla birçok benzerliğiniz olduğunu görecek ve içinize işleye işleye devam edeceksiniz.
Başkaldırışları, bulamayacağını bile bile yaptığı arayışları, peşinde olduğu yaşamları...
Eserin bir yerinde diyor ki: "O kadar yorgunum ki 50 yılda bile dinlenemem." Ve bitmiyor yorgunlukla ilgili satırlar. Söz konusu ruhun yorgunluğu olunca bedenden önce kaleme sirayet ediyor: "Ben ölesiye yorgunum artık." "Uzandığımda her şey üzerime yığıldı. Tavana kadar uzanan çini soba, duvar kâğıtları, kentler. Yorgunum." Neden bu kadar yorgunluk? İşte bu yüzden: "Her gün aynı. Her gün bir gün. Aynı evlere, aynı yollara, aynı kentlere düşen aynı gün." Ve bu aynılık ayrı yoruyor bizi. Tekdüzeliğin yükü var sırtımızda.
"Anlatımı dağınık" diyerek kitabın puanını kıranlar olmuş. Oysa o dağınık ruh halinin ürünü bu satırlar. Ben bu dağınıklığa ayrı vuruldum. Dönüp dönüp okudum... Yanlış bir izlenim vermek istemem, ruhunuzu yoracak evet ama sizden yana olup toplumu taşa tuttuğu da olacak! "Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur." (s. 60) Birey, bireyin yalnızlığı, toplumun bireyden beklentileri... Yer yer Franz Kafka'yı andırdı bana. Onun da çok sevdiği Kafka'yı! Dönüşüm'ü ile bireyin toplum içindeki değerini! anlatan Kafka'yı.
"Hiç kimseyle
*Bu incelemenin çok büyük bir kısmı Tezer Özlü'nün kitaplarında geçen sözlerden oluşmaktadır. Tezer Özlü okumayanların içi rahat olsun, hangi cümlenin alıntı olduğu anlaşılmayacağından spoiler mevzusu yoktur.
O kendini anlattı. Ben yazdım. Siz de dinleyin:
"Ölemiyorum... Eylül 1943. Doğdum. Nerde doğduğumun önemi yok. Ben belli bir ülkesi, yeri olmayanlardanım. Daha doğduğum zaman koptum köklerimden, annemden, babamdan, insanlardan. Ne kadar yaklaşırsam o kadar koptum. On yaşıma kadar çevremi, çevremdeki sessizliği kavramaya çalıştım. Büyüdü, büyüdü, büyüdü. Bu sessizlikte kayboldum. Ölemiyorum... Yirmi ile otuz yaşına geldim. Aklın bittiği yerleri ve çıldırmanın sınırlarını aradım. Ama ne garip sınırlar kadar hiçbir sınırlamadan sıkılmadım. Kurallara karşı çıktım. Ve beni okyanus gibi yalnız bıraktınız. Ölmek istedim, dirilttiniz. Aç kaldım, serum verdiniz. Delirmek istedim, kafama elektrik verdiniz. Yazı yazmak istedim, tutunamazsın dediniz. Ama yazdım. Neden yazdım peki? Dünya acılı olduğu için, duygular taştığı için. Sözcüklerin tümü içimden çıkmadan uyuyamayacağım için. Neden yazdım? Karşıma çıkan her şey yetersiz. Soluduğum her şey yetersiz. Dalgalar, odalar, mekanlar, sevgiler yetersiz. Suların tadı yetersiz. Günlerin uzunluğu yetersiz. Haftaların günleri yetersiz. Bu boşluğu doldurmak için yazdım. Artık sokaklardayım. Yaşamın olduğu sokaklarda. Kaçıyorum ve kaçmıyorum. Birbirine yabancılaşmış, çürümüş, fabrika insanına dönmüş sizden; düzeninizden, okul anlayışınızdan, namus anlayışızdan, başarı anlayışnızdan kaçıyorum ve kaçmıyorum. Aranızda dolaşmak için giyindim. Hem de iyi giyindim sırf iyi giyinene iyi değer verdiğiniz için. Ölemiyorum... Sevdim, aşık oldum. Aşk acısıda çekmedim. Nasıl çekerdim dünyanın verdiği acı daha güçlüyken? Bu acı da olmasa yeşil
9/10
2022 16. kitabı
Mükemmel bir kadınla tanıştım, kısacık cümlelere bir hayat dolusu anlamlar sığdıran. Hiçbir kitap için "neden daha önce okumadım?" demedim; o vakte kadar beklemişse doğru zaman o olduğu içindir diye düşündüm. Elbet bu kitap için de bu geçerlidir. Belki neden daha önce okumadım diye üzülemem ama neden doğru zaman şimdi diye sitem ederim.
“Burası deli bir ülke , ama deliliği güzelleştirici değil, anlamsız ve katı ,iliklerine kadar satılmış.”
Hala ne kadar güncel bir cümle ne kadar derinden sarsıp düşündüren bi alıntı değil mi?
Bütün kitapta tam olarak böyleydi- ben bunu daha önce hissettim ya da böye bi durumla karşılaşsam ben de böyle yapardım dedirtecek cinsten yani.
Bu ay 3 Tezer Özlü kitabı okudum ve 3’ü de seneler önce okuduğum kitaplardı - yazanlar aynıydı ama ben ve hissettiklerim kesinlikle aynı şeyler değildi.
Benim için bu kitap daha sarsıcı , daha kutsal ve daha değerli artık. Tezer Özlü ‘ de öyle.
KIsa ama yoğun kıvama sahip bu kitaplar mutlaka Türk edebiyatı zemininde köklü temellere sahip. Okuyun okutun derim. :)
Yazarın ölümünden sonra yayınlanan bir kitabı daha... Hayatta değilken bile tüm sözleri şaha kalkıyordu yokluğunda. Tekrar yenilemeliyim ki
en çok beğendiğim ve ödül almış kitabı "yaşamın ucuna yolcuk " tan sonra okuduğum en guzel eseriydi yine. Yazar farklı ve sıradışı anlatımıyla iç dünyamızdaki izlere dokunuyor. Eserlerini okudukça Başta Berlin olmak üzere, Kore'ye, Guney Almanya 'ya, İsveç 'e, Türkiye'ye.. her yere yolculuk yapıp, her ülkenin insanlarından izler alıyorsunuz. Hepsinin ortak izi ise genelde acı ve ölümden oluşuyor. Buna rağmen yaşam hep devam ediyor. Tıpkı öldükten sonra onun kitaplarının yayınlanmaya devam etmesi ve bizlerin de okuması gibi. Yazarı birkez daha saygıyla anıyorum
Tezer Özlü'nün ölümünden sonra yayınlanan, Berlin'de yaşadığı döneme ait anılarını içeren Kalanlar hayatın içinden izler taşıyan noktalar içeriyor. Tezer Özlü'den kalanları satır satır okuyoruz. Bunalım ve melankolinin içinde bu kadar yaşarken çok doğru noktalara değiniyor. İyi bir ruh halinde değil iken okursanız iyice histeriye kapılabilirsiniz. İnce bir kitap olduğuna aldanmamak lazım. Kısa ama etkisi uzun bir kitap...Yazar Hakkında
Tezer ÖzlüYazar · 10 kitap
Tezer Özlü, Türk yazardır. Başta Çocukluğun Soğuk Geceleri ve Yaşamın Ucuna Yolculuk olmak üzere az sayıda kitabıyla tanınır. Yazar 
Demir Özlü ve yazar-çevirmen 
Sezer Duru'nun kardeşi, yönetmen 
Erden Kıral'ın eşidir. Türk edebiyatının "gamlı ve lirik prensesi" lakabıyla anılmaktadır.
10 Eylül 1942 tarihinde eğitimci anne babanın, üçüncü ve son çocuğu olarak Kütahya'nın Simav ilçesinde doğdu. Annesi Nimet Servet Kafkasya kökenli, babası Sabih Özlü Halep doğumludur. Çocukluğu anne babasının görev yaptığı Simav, Ödemiş ve Gerede'de geçti. On yaşındayken İstanbul'a geldi. Gerede'de başladığı ilköğretimini Taksim 29 Ekim İlkokulunda tamamladı. Ortaöğrenimi için Sankt Georg Avusturya Kız Lisesine başladı. 1961 yazında okul vesilesiyle arkadaşları Gönenç ve Güler ile yurt dışına çıktı. 1963'te mezun olmanın önemli olmadığını düşünerek liseyi son senesinde bıraktı. 1962-1963 yıllarında otostopla Avrupa'yı gezdi. 1963 yılı Nisan ayında Almanya'ya ablasının yanına, oradan da ablasıyla Paris'e geçti. Orada Yüksel Arslan, Mübin Orhon, Nejat Devrim, Remzi Raşa, Selim Turan, Hakkı Anlı gibi birçok ressamla tanıştı. 1963'te İstanbul'a dönen Özlü, Paris'te tanıştığı tiyatrocu ve yazar Güner Sümer'le 1964 yılında evlenerek birlikte Ankara'ya yerleştiler. Sümer'in Ankara Sanat Tiyatrosunda (AST) çalıştığı bu dönemde Özlü, Almanca çevirmenlik yaptı. AST'ta 1963-1964 sezonunda Sümer'in yönettiği Brendan Behan'ın Gizli Ordu adlı oyununda oynadı. Ankara'daki yıllarında önce Türkiye Şeker Fabrikaları Müdürlüğünde, sonrasında Goethe Enstitüsünde çevirmen olarak çalıştı.
1965'te babasının isteği üzerine İstanbul Erkek Lisesi sınavına girdi ve liseyi dışarıdan bitirdi. 1967'de Sümer'den ayrılma kararı aldı ama evlilikleri bir yıl daha sürdü ve 1968'de boşandılar. Ardından İstanbul'a gelerek bir süre anne babasıyla yaşadı. 1963'te koyulan manik depresyon tanısıyla kesintili olarak 1967-1972 yılları arasında İstanbul'da farklı hastanelerin psikiyatri kliniklerinde kaldı. M.A.N., Birleşik Alman İlaç Fabrikaları (BİFA) kuruluşlarında çevirmenlik yaptı.
Asaf Çiyiltepe'nin ölümünden sonra 1968'de eşi Pirkko'nun evinde tanıştığı sinemacı Erden Kıral'la Haziran 1969'da evlendi. Bu evlilikten 1973'te "Deniz" adında kızı doğdu. Kızı doğduktan sonra bir süre ara veren Özlü, Türk-Alman Kültür Merkezi'nde program asistanlığı yaparak devam etti. 1981'de Alman Akademik Değişim Servisi bursu alarak bir yıllığına Berlin'e gitti. Bu arada Kıral'dan ayrılma kararı aldı. 1982'de Kanlıca'da Ferit Edgü'nün evinde Erden Kıral, Onat Kutlar ile birlikte -Edgü'nün aynı adlı romanından uyarlanan- Hakkâri'de Bir Mevsim film senaryosu için çalışmalarda bulundu. Romanı sinemaya uyarlamaya fikri ilk olarak Özlü'den çıkan film, Türkiye'de sansüre uğradı. 1983'te 33. Berlin Uluslararası Film Festivali'ne katılan film, yarışmadan Gümüş Ayı Jüri Özel Ödülü dâhil olmak üzere dört ödül kazandı. Burs ve festival süresince Berlin'de kalan Özlü, burada Türk edebiyatını tanıtan etkinlikler, programlar düzenledi, Türkçeden Almancaya çeviriler yaptı.
1983'te Berlin'de bir sergide İsviçre asıllı fotoğraf sanatçısı Hans Peter Marti ile tanıştı. Aynı yıl İstanbul'a döndüğü sırada, ayrılma kararı aldığı Erden Kıral ile boşandı. Türk-Alman Kültür Merkezi'nde tekrar çalışmaya başladı. Türkiye'de evlenme sürecinde Marti'yle bürokratik engellerle karşılaşan Özlü, Nisan 1984'te Zürih'te evlenerek kızıyla oraya yerleşti. 1985'te koltuk altında oluşan şişlikten meme kanseri olduğunu öğrendi. İlk başta ameliyatı reddeden Özlü'nün sonradan cerrahi müdahaleyle göğsü alındı. 18 Şubat 1986'da Zürih'te öldü. Cenazesi İstanbul'a getirilerek 25 Şubat 1986 tarihinde Aşiyan Mezarlığı'na defnedildi.
Özlü, eski eşi Erden Kıral'ın Yol filminin çekimi döneminde yaşananları anlattığı filmi Yolda'da Yelda Reynaud tarafından canlandırıldı.
Demir Özlü ve yazar-çevirmen Sezer Duru'nun kardeşi, yönetmen Erden Kıral'ın eşidir. Türk edebiyatının "gamlı ve lirik prensesi" lakabıyla anılmaktadır.
10 Eylül 1942 tarihinde eğitimci anne babanın, üçüncü ve son çocuğu olarak Kütahya'nın Simav ilçesinde doğdu. Annesi Nimet Servet Kafkasya kökenli, babası Sabih Özlü Halep doğumludur. Çocukluğu anne babasının görev yaptığı Simav, Ödemiş ve Gerede'de geçti. On yaşındayken İstanbul'a geldi. Gerede'de başladığı ilköğretimini Taksim 29 Ekim İlkokulunda tamamladı. Ortaöğrenimi için Sankt Georg Avusturya Kız Lisesine başladı. 1961 yazında okul vesilesiyle arkadaşları Gönenç ve Güler ile yurt dışına çıktı. 1963'te mezun olmanın önemli olmadığını düşünerek liseyi son senesinde bıraktı. 1962-1963 yıllarında otostopla Avrupa'yı gezdi. 1963 yılı Nisan ayında Almanya'ya ablasının yanına, oradan da ablasıyla Paris'e geçti. Orada Yüksel Arslan, Mübin Orhon, Nejat Devrim, Remzi Raşa, Selim Turan, Hakkı Anlı gibi birçok ressamla tanıştı. 1963'te İstanbul'a dönen Özlü, Paris'te tanıştığı tiyatrocu ve yazar Güner Sümer'le 1964 yılında evlenerek birlikte Ankara'ya yerleştiler. Sümer'in Ankara Sanat Tiyatrosunda (AST) çalıştığı bu dönemde Özlü, Almanca çevirmenlik yaptı. AST'ta 1963-1964 sezonunda Sümer'in yönettiği Brendan Behan'ın Gizli Ordu adlı oyununda oynadı. Ankara'daki yıllarında önce Türkiye Şeker Fabrikaları Müdürlüğünde, sonrasında Goethe Enstitüsünde çevirmen olarak çalıştı.
1965'te babasının isteği üzerine İstanbul Erkek Lisesi sınavına girdi ve liseyi dışarıdan bitirdi. 1967'de Sümer'den ayrılma kararı aldı ama evlilikleri bir yıl daha sürdü ve 1968'de boşandılar. Ardından İstanbul'a gelerek bir süre anne babasıyla yaşadı. 1963'te koyulan manik depresyon tanısıyla kesintili olarak 1967-1972 yılları arasında İstanbul'da farklı hastanelerin psikiyatri kliniklerinde kaldı. M.A.N., Birleşik Alman İlaç Fabrikaları (BİFA) kuruluşlarında çevirmenlik yaptı.
Asaf Çiyiltepe'nin ölümünden sonra 1968'de eşi Pirkko'nun evinde tanıştığı sinemacı Erden Kıral'la Haziran 1969'da evlendi. Bu evlilikten 1973'te "Deniz" adında kızı doğdu. Kızı doğduktan sonra bir süre ara veren Özlü, Türk-Alman Kültür Merkezi'nde program asistanlığı yaparak devam etti. 1981'de Alman Akademik Değişim Servisi bursu alarak bir yıllığına Berlin'e gitti. Bu arada Kıral'dan ayrılma kararı aldı. 1982'de Kanlıca'da Ferit Edgü'nün evinde Erden Kıral, Onat Kutlar ile birlikte -Edgü'nün aynı adlı romanından uyarlanan- Hakkâri'de Bir Mevsim film senaryosu için çalışmalarda bulundu. Romanı sinemaya uyarlamaya fikri ilk olarak Özlü'den çıkan film, Türkiye'de sansüre uğradı. 1983'te 33. Berlin Uluslararası Film Festivali'ne katılan film, yarışmadan Gümüş Ayı Jüri Özel Ödülü dâhil olmak üzere dört ödül kazandı. Burs ve festival süresince Berlin'de kalan Özlü, burada Türk edebiyatını tanıtan etkinlikler, programlar düzenledi, Türkçeden Almancaya çeviriler yaptı.
1983'te Berlin'de bir sergide İsviçre asıllı fotoğraf sanatçısı Hans Peter Marti ile tanıştı. Aynı yıl İstanbul'a döndüğü sırada, ayrılma kararı aldığı Erden Kıral ile boşandı. Türk-Alman Kültür Merkezi'nde tekrar çalışmaya başladı. Türkiye'de evlenme sürecinde Marti'yle bürokratik engellerle karşılaşan Özlü, Nisan 1984'te Zürih'te evlenerek kızıyla oraya yerleşti. 1985'te koltuk altında oluşan şişlikten meme kanseri olduğunu öğrendi. İlk başta ameliyatı reddeden Özlü'nün sonradan cerrahi müdahaleyle göğsü alındı. 18 Şubat 1986'da Zürih'te öldü. Cenazesi İstanbul'a getirilerek 25 Şubat 1986 tarihinde Aşiyan Mezarlığı'na defnedildi.
Özlü, eski eşi Erden Kıral'ın Yol filminin çekimi döneminde yaşananları anlattığı filmi Yolda'da Yelda Reynaud tarafından canlandırıldı.
